Οι θεσμοί της Λαϊκής Αυτοδιοίκησης στην Ελεύθερη Ελλάδα 1841-1944

του Προκόπη Παπαστράτη⃰


Σε μία φτωχή χώρα στα Βαλκάνια, όπως η Ελλάδα την περίοδο του μεσοπολέμου, αλλά στην πραγματικότητα σε όλες τις φτωχές χώρες, η κεντρική εξουσία στην πρωτεύουσα σπάνια είναι ικανή ή ενδιαφέρεται να αντιμετωπίσει τοπικά προβλήματα σε απομονωμένες αγροτικές περιοχές.  Αυτό ισχύει και για τα  χωριά στην ορεινή περιοχή της Ευρυτανίας.  Σε ένα από αυτά τα χωριά, το Καροπλέσι, ιδρύεται η «Φιλοπρόοδος Ένωσης Καροπλεσίου» το καλοκαίρι του 1933. Σκοπός του σωματείου είναι να επιλύσει τις ντόπιες αγροτικές διαφορές (βοσκοτόπια, ζωοκλοπές ξυλεία, ποτιστικά δικαιώματα, αγροτικοί δρόμοι, κλπ) που έχουν καταστρεπτικές συνέπειες στις σχέσεις των χωριανών οι οποίοι καταφεύγουν στα δικαστήρια, 15 ώρες πεζοπορία,  ξοδεύοντας χρόνο και χρήμα. Έτσι συστήνεται «Η Συμβιβαστική Επιτροπή Καροπλεσίου» που γρήγορα εξελίσσεται σε παραδειγματικό  «Λαϊκό Δικαστήριο» με μεγάλη επιτυχία. Αυτή η προσπάθεια υιοθετείται  και από τα γειτονικά χωριά με αποτέλεσμα να αντιδράσουν οι δικηγόροι ζητώντας από τον εισαγγελέα να διατάξει τη διάλυση τους.  Η Δικτατορία του Μεταξά διαλύει το 1937 αυτά τα λαϊκά δικαστήρια μετά από επιτυχημένη τετραετή λειτουργία τους.[1]

Η Κατοχή που ακολουθεί δημιουργεί  νέες καταστάσεις με την αναχώρηση των κρατικών λειτουργών για τα μεγάλα αστικά κέντρα. Με αυτές τις συνθήκες, οι ζωοκλοπές και ληστείες ξαναεμφανίστηκαν, παραδοσιακές συνήθειες στις αγροτικές περιοχές που είχαν τα τελευταία χρόνια εξαφανιστεί. Συνέχεια

Μια ματιά στις ζαπατιστικές κοινότητες των ιθαγενών στην πολιτεία Τσιάπας, Νοτιοανατολικό Μεξικό

του Νίκου Κοκκάλα ⃰


Στις αρχές της δεκαετίας του 1990 το Μεξικό, ακολουθώντας σταθερή πορεία προς την πλήρη αποδοχή του νεοφιλελευθερισμού, ετοιμάζεται να υπογράψει τη συμφωνία για τη Ζώνη Ελεύθερου Εμπορίου της Βόρειας Αμερικής. Στα ηνία της χώρας βρίσκεται το Θεσμικό Επαναστατικό Κόμμα (Partido Revolucionario Institucional – PRI), το ίδιο κόμμα που κυβερνά επί 70 χρόνια, έχοντας δημιουργήσει μηχανισμούς και δεσμούς εξάρτησης που πολύ δύσκολα μπορούν να αντιμετωπιστούν ή να αντικατασταθούν από κάτι διαφορετικό. Η κυβέρνηση διαλαλεί την προσήλωσή της στη δημοκρατία και στον δρόμο που χαράζουν οι αναπτυγμένες χώρες.

Ωστόσο, όπως συνέβαινε πάντα και όπως συμβαίνει παντού, υπάρχει και η άλλη πλευρά. Ένα πλήθος αποκλεισμένων συρρέουν στις μεγάλες πόλεις αναζητώντας κάποια διαφορετική προοπτική για την επιβίωση. Κυρίως, κατευθύνονται στην ομοσπονδιακή πρωτεύουσα, την Πόλη του Μεξικού, η οποία γίνεται μία από τις μεγαλύτερες πληθυσμιακά πόλεις του κόσμου, υπολογίζοντας τους κατοίκους της περίπου στα 25 εκατομμύρια. Ομοίως, το μεταναστευτικό ρεύμα κατευθύνεται και προς τις ΗΠΑ, άλλοι για μόνιμη εγκατάσταση και άλλοι για εποχική απασχόληση, με όλα τα δεινά που συνοδεύουν τους μετανάστες: ανασφάλεια, καταστολή, ρατσιστικές αντιδράσεις, τοίχους-φράχτες στα σύνορα. Συνέχεια