προβολή ντοκιμαντέρ: «Ludlow, οι Έλληνες στους Πολέμους του Άνθρακα» (2016), σε σκηνοθεσία Λεωνίδα Βαρδαρού

Το ντοκιμαντέρ «Ludlow, οι Έλληνες στους Πολέμους του Άνθρακα» (2016), σε σκηνοθεσία Λεωνίδα Βαρδαρού, θα προβληθεί το Σάββατο 13/5 και ώρα 7:00 μ.μ. στο Δημοτικό Θέατρο – Δωδεκανήσου 5 (δίπλα στα ΚΑΠΗ). Θα ακολουθήσει συζήτηση με τον σκηνοθέτη.

Το ντοκιμαντέρ αφηγείται την ιστορία Ελλήνων μεταναστών που στις αρχές του περασμένου αιώνα, βρέθηκαν στο Κολοράντο, να δουλεύουν κάτω από απάνθρωπες συνθήκες στα ορυχεία του Ροκφέλερ και που μαζί με χιλιάδες άλλους μετανάστες ξεσηκώθηκαν, μετά τη Σφαγή του Λάντλοου, καταφεύγοντας στα όπλα για να υπερασπιστούν τη ζωή τους και το δίκιο τους.

Ο Πόλεμος του Άνθρακα στο Κολοράντο είναι μια ιστορία ξεχασμένη, φυλαγμένη ωστόσο στη μνήμη των παιδιών και των εγγονών τους που μας την μεταφέρουν με συγκίνηση και υπερηφάνεια για τους παππούδες τους και με θυμό για τις αδικίες που αντιμετωπίσανε. Η ιστορία συμπληρώνεται από συνεντεύξεις με ιστορικούς και συγγραφείς, τεκμηριώνεται με σπάνιο αρχειακό υλικό και ξαναζωντανεύει με βίντεο και φωτογραφίες της απεργίας και τις εξαιρετικές επιλογές τραγουδιών και μουσικής.

Στην Ελλάδα, το ντοκιμαντέρ πρωτοπαρουσιάστηκε τον Μάρτιο του 2016, στο 18ο Διεθνές Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης και κέρδισε το Βραβείο «Ανθρώπινες Αξίες» που απονέμεται στο καλύτερο ντοκιμαντέρ καταγραφής ιστορικής μνήμης. Τον Αύγουστο του 2016, στο 3ο Διεθνές Φεστιβάλ Ιεράπετρας, διακρίθηκε με το 2ο Βραβείο για ντοκιμαντέρ μεγάλου μήκους και τον Οκτώβριο στο 10ο Φεστιβάλ Χαλκίδας κέρδισε το βραβείο καλύτερου μοντάζ.

Η πορεία του Ludlow στο εξωτερικό, ξεκίνησε τον Ιούνιο 2016 με το 10ο Φεστιβάλ Ελληνικού Κινηματογράφου του Λος Άντζελες και συνεχίστηκε με τη συμμετοχή του στο International Film Series στο Boulder, Colorado και στο Φεστιβάλ Ελληνικού Κινηματογράφου της Αυστραλίας, στο Σίντνεϊ. Προγραμματίζονται προβολές για την άνοιξη του 2017, στη Νέα Υόρκη, τη Βοστώνη και το Σικάγο.

Η ταινία, αφιερωμένη στην ομογένεια της Αμερικής, είναι η δεύτερη της σειράς ντοκιμαντέρ για τον ελληνοαμερικανικό ριζοσπαστισμό που υλοποιεί η ομάδα επαναπατρισμένων ομογενών που ίδρυσε to 2010 την εταιρεία παραγωγής «Αποστόλης Μπερδεμπές». Η πρώτη τους παραγωγή ήταν το 2013 η βραβευμένη «Ταξισυνειδησία» σε σκηνοθεσία Κώστα Βάκκα .

Συντελεστές:

Σκηνοθέτης: Λεωνίδας Βαρδαρός

Δ/τής Φωτογραφίας: Προκόπης Δάφνος

Βοηθός σκηνοθέτη/Μοντέρ: Ξενοφώντας Βαρδαρός

Επιμέλεια Ήχου: Ανδρέας Γκόβας

Έρευνα/ιστορική επιμέλεια: Φρόσω Τσούκα

Αφήγηση: Ρήγας Αξελός

Παραγωγός: «Αποστόλης Μπερδεμπές» μη κερδοσκοπική

Δ/τες Παραγωγής: Στέφανος Πλάκας, Φρόσω Τσούκα, Λίνα Γουσίου

Το μουσικό σύνολο Ρωμιοσύνη ηχογράφησε τον λησμονημένο Ύμνο των Ανθρακωρύχων του Κολοράντο, “The Union Forever”, σε ενορχήστρωση Τεό Λαζάρου.

facebook: http://www.facebook.com/ludlow.gr

web: http://www.ludlow.gr

Advertisements

3ο Συνέδριο Σύγχρονης Ιστορίας με τίτλο: Διαστάσεις του Ελληνικού Εμφυλίου Πολέμου 1946-1949

Το Πρόγραμμα Μεταπτυχιακών Σπουδών του Τμήματος Πολιτικής Επιστήμης και Ιστορίας, με την στήριξη του Ιδρύματος Σάκη Καράγιωργα, οργανώνει το 3ο Συνέδριο Σύγχρονης Ιστορίας με τίτλο:

Διαστάσεις του Ελληνικού Εμφυλίου Πολέμου 1946-1949

Το Συνέδριο θα διεξαχθεί από 7 έως 12 Δεκεμβρίου 2016 στο Αμφιθέατρο «Σάκη Καράγιωργα ΙΙ» του Παντείου Παν/μίου.

Οι πολιτικές, κοινωνικές και οικονομικές ανατροπές που συντελούνται στη διάρκεια της Κατοχής είναι καθοριστικής σημασίας κι έχουν συσωρευτική επίδραση στα χρόνια του Εμφυλίου πολέμου. Το δεύτερο συνέδριο του ΠΜΣ που έγινε τον Νοέμβριο του 2014 εξέτασε το πυκνό σε ιστορικό χρόνο διάστημα από την Απελευθέρωση στα Δεκεμβριανά, μια περίοδο στην οποία επιβεβαιώθηκαν οι πρώτες ενδείξεις ότι η χώρα οδεύει προς εμφύλια σύγκρουση. Η περίοδος μετά τα Δεκεμβριανά χαρακτηρίζεται από την αδυναμία των διαδοχικών κυβερνήσεων να επιβάλλουν την τήρηση των όρων της Συμφωνίας της Βάρκιζας του Φεβρουαρίου 1945. Επιπλέον, ο τρόπος διεξαγωγής των εκλογών τον Μάρτιο του 1946, και το δημοψήφισμα που ακολούθησε, επέτειναν την κρίση αντί να οδηγήσουν προς την εκτόνωσή της. Η κάθοδος της χώρας προς τον Εμφύλιο πόλεμο επιταχύνεται από την αυξανόμενη πόλωση που έχει εκδηλωθεί από την Απελευθέρωση με την καταλυτική συμβολή του ξένου παράγοντα και το καθεστώς έκτακτης ανάγκης που γρήγορα επιβλήθηκε. Οι νικητές των εκλογών του 1946, απρόθυμοι και αδύναμοι να αντιμετωπίσουν τα δομικά προβλήματα της χώρας, παραδίδονται στην πολιτική και στρατιωτική ηγεμονία των ΗΠΑ. Η τριετία της εμφύλιας σύγκρουσης θα ματώσει ακόμα περισσότερο τη καθημαγμένη από την Κατοχή Ελλάδα, σε μια εποχή που η υπόλοιπη Ευρώπη ανασυγκροτείται, ενώ στην Υφήλιο απλώνεται το δίχτυ του Ψυχρού Πολέμου. Οι βασικοί άξονες του συνεδρίου είναι: οι κοινωνικές διαστάσεις του Εμφυλίου, η οικονομία, η πολιτική, οι στρατιωτικές επιχειρήσεις και ο ξένος παράγοντας.

Η οργανωτική επιτροπή

Στέφανος Παπαγεωργίου, Καθηγητής, Διευθυντής ΠΜΣ του Τμήματος Πολιτικής Επιστήμης και Ιστορίας

Προκόπης Παπαστράτης, ομότιμος Καθηγητής

Ειρήνη Λαγάνη, Καθηγήτρια

Μιχάλης Λυμπεράτος, Διδάκτωρ Ιστορίας, Εντεταλμένος διδασκαλίας ΠΜΣ

Λη Σαράφη, Διδάκτωρ Ιστορίας, University of Sussex

Λουδοβίκος Κωτσονόπουλος, Διδάκτωρ Πολιτικής Επιστήμης, Εντεταλμένος διδασκαλίας ΠΜΣ

περισσότερες πληροφορίες για το πρόγραμμα εδώ

«Το ηθικό πλεονέκτημα του να Αντιστέκεσαι , Εγκλεισμός – Πολιτικοί αγώνες»

Η Ομάδα Μελέτης Σύγχρονης Ιστορίας ν. Βοιωτίας σας προσκαλεί στην εκδήλωση:

«Το ηθικό πλεονέκτημα του να Αντιστέκεσαι ,

Εγκλεισμός – Πολιτικοί αγώνες»

Oμιλητής ο Μιχάλης Λυμπεράτος, ιστορικός – διδάσκων στο Πάντειο Πανεπιστήμιο.

Στο πλαίσιο της εκδήλωσης θα παρουσιαστεί η θεατρική μουσική παράσταση ιστορικής μνήμης της Oμάδας πείρα(γ)μα πάνω στη ζωή και το θάνατο του  Ναπολέοντα Σουκατζίδη

Ο ΚΥΚΛΟΣ ΤΩΝ «ΜΑΤΑΙΩΝ» ΠΡΑΞΕΩΝ

του Σπύρου Τζόκα,

σε θεατρική διασκευή και σκηνοθεσία Αγγελικής Κασόλα.

 

Σάββατο 3/12/2016 και ώρα 7:30μ.μ. στο Δημοτικό Θέατρο Λιβαδειάς (Δωδεκανήσου 5, δίπλα στα ΚΑΠΗ)

Λίγα λόγια για την παράσταση:

Στη σκηνή εμφανίζεται ένας νεκρός που φέρει μαζί του τη βαλίτσα της μνήμης…

Είναι ο μικρασιάτης πρόσφυγας και ακροναυπλιώτης  Ναπολέοντας Σουκατζίδης. Ένας από τους 200 εκτελεσμένους κομμουνιστές  από τους Γερμανούς στο Σκοπευτήριο της Καισαριανής την ματωμένη Πρωτομαγιά του 1944…

Με τη σοφία, το άγρυπνο μάτι και την απέραντη τρυφερότητα των νεκρών για τους ζωντανούς, επιμένει η ιστορία του και η ιστορία των συντρόφων του να μη σβηστεί, η  ιστορική μνήμη να αποκατασταθεί. Και ξαναζεί για χάρη μας το τελευταίο του βράδυ στο στρατόπεδο του Χαϊδαρίου με όλες τις μνήμες από τη σύντομη ζωή του… Γνωρίζει καλά ότι τον χρειαζόμαστε πάλι σήμερα ζωντανό μέσα μας  όπως και κάθε φορά που οι καιροί απαιτούν να αγωνιζόμαστε για τη ζωή μας… Και μέσα στη βαρβαρότητα και τον εκφασισμό να επιμένουμε να οραματιζόμαστε έναν άλλο κόσμο ελευθερίας, δικαιοσύνης, ισότητας και δημοκρατίας… Ένας νεκρός που δε ζητάει το θρήνο μας αλλά που έρχεται να μας χαρίσει δύναμη από τη δύναμη που έχουμε μέσα μας, όταν το συλλογικό ασυνείδητο καθίσταται συνειδητό…

«Γιατί έρχονται στιγμές που οι νεκροί χρειάζονται τους ζωντανούς και οι ζωντανοί τους νεκρούς…»

Η παράσταση ακολουθεί το συγκλονιστικό οδοιπορικό του Ναπολέοντα Σουκατζίδη από την Προύσα που γεννήθηκε το 1909 και μετά τη μικρασιατική καταστροφή, τη μετεγκατάσταση της οικογένειας του στην Κρήτη, στο Αρκαλοχώρι του νομού Ηρακλείου, σκιαγραφεί τη ζωή και την πολιτική δράση του στην Ιεράπετρα και το Ηράκλειο έως και την σύλληψη του το 1936 με το «Ιδιώνυμο», τον ακολουθεί στην εξορία του στον Άη-Στράτη, στη φυλάκισή του στην Ακροναυπλία και στη μεταφορά του στα ναζιστικά στρατόπεδα Λάρισας και Χαϊδαρίου μέχρι και την εκτέλεσή του στο Σκοπευτήριο της Καισαριανής την Πρωτομαγιά του 1944, διαγράφοντας έτσι όλη την τραγική και συνάμα ηρωική διαδρομή της πατρίδας μας όπως έχει καταγραφεί στο ιστορικό μυθιστόρημα του Σπύρου Τζόκα “Ο ΚΥΚΛΟΣ ΤΩΝ «ΜΑΤΑΙΩΝ» ΠΡΑΞΕΩΝ” (εκδόσεις ΕΥΜΑΡΟΣ).

Η θεατρική ομάδα πείρα(γ)μα με ιδρυτικό πυρήνα τη σκηνοθέτιδα Αγγελική Κασόλα και τους ηθοποιούς Γιάννη Καρούνη και Ειρήνη Μελά,  από την ίδρυση της το 2008 μέχρι και σήμερα επιμένει να επιβιώνει ως ανεξάρτητη, αυτοχρηματοδοτούμενη, συνεργατική, επαγγελματική θεατρική ομάδα έχοντας μέχρι τώρα στο ιστορικό της 8 παραστάσεις για μικρούς και μεγάλους. Επιμένει σε ένα λαϊκό, διαδραστικό και πολιτικό θέατρο καταργώντας τον 4ο τοίχο της σκηνής.  Βασικός  σκοπός της είναι η εμψύχωση των θεατών της αλλά και των ανθρώπων που συμμετέχουν στα εργαστήρια και τις παράλληλες δράσεις της. Θεωρεί ότι η θέση της θεατρικής τέχνης είναι μέσα στην κοινωνία κι αναζητά διαρκώς τρόπους ώστε αυτός ο διάλογος να έχει διάρκεια, να παράγει κοινές δράσεις και συνέργειες αλλά και καινούργιους θεατές για το θέατρο…

Ο ΚΥΚΛΟΣ ΤΩΝ «ΜΑΤΑΙΩΝ» ΠΡΑΞΕΩΝ

ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗΣ

Διασκευή-Σκηνοθεσία: Αγγελική Κασόλα
Μουσική επιμέλεια: Αλέξης Βάκης
Σκηνογραφική/Ενδυματολογική Επιμέλεια: Ευτυχία Ροδοπούλου

Φωτισμοί: ομάδα πείρα(γ)μα
Φωτογράφιση Χριστίνα Σαρλάμη

Υπεύθυνη Επικοινωνίας: Δέσποινα Ερρίκου

Στο ρόλο του Ναπολέοντα Σουκατζίδη ο Γιάννης Καρούνης

Στο ρόλο της αρραβωνιαστικιάς του Χαράς Λιουδάκη – Κυπραίου: η Ειρήνη Μελά

Τραγουδάει η Νατάσσα Τζαβέλλα Παπαδοπούλου

ΔΙΑΡΚΕΙΑ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗΣ: 1 ώρα και 20 λεπτά

υ.γ. Για τη θεατρική παράσταση αντί εισιτηρίου, ελεύθερη συνεισφορά.

 

Οι θεσμοί της Λαϊκής Αυτοδιοίκησης στην Ελεύθερη Ελλάδα 1841-1944

του Προκόπη Παπαστράτη⃰


Σε μία φτωχή χώρα στα Βαλκάνια, όπως η Ελλάδα την περίοδο του μεσοπολέμου, αλλά στην πραγματικότητα σε όλες τις φτωχές χώρες, η κεντρική εξουσία στην πρωτεύουσα σπάνια είναι ικανή ή ενδιαφέρεται να αντιμετωπίσει τοπικά προβλήματα σε απομονωμένες αγροτικές περιοχές.  Αυτό ισχύει και για τα  χωριά στην ορεινή περιοχή της Ευρυτανίας.  Σε ένα από αυτά τα χωριά, το Καροπλέσι, ιδρύεται η «Φιλοπρόοδος Ένωσης Καροπλεσίου» το καλοκαίρι του 1933. Σκοπός του σωματείου είναι να επιλύσει τις ντόπιες αγροτικές διαφορές (βοσκοτόπια, ζωοκλοπές ξυλεία, ποτιστικά δικαιώματα, αγροτικοί δρόμοι, κλπ) που έχουν καταστρεπτικές συνέπειες στις σχέσεις των χωριανών οι οποίοι καταφεύγουν στα δικαστήρια, 15 ώρες πεζοπορία,  ξοδεύοντας χρόνο και χρήμα. Έτσι συστήνεται «Η Συμβιβαστική Επιτροπή Καροπλεσίου» που γρήγορα εξελίσσεται σε παραδειγματικό  «Λαϊκό Δικαστήριο» με μεγάλη επιτυχία. Αυτή η προσπάθεια υιοθετείται  και από τα γειτονικά χωριά με αποτέλεσμα να αντιδράσουν οι δικηγόροι ζητώντας από τον εισαγγελέα να διατάξει τη διάλυση τους.  Η Δικτατορία του Μεταξά διαλύει το 1937 αυτά τα λαϊκά δικαστήρια μετά από επιτυχημένη τετραετή λειτουργία τους.[1]

Η Κατοχή που ακολουθεί δημιουργεί  νέες καταστάσεις με την αναχώρηση των κρατικών λειτουργών για τα μεγάλα αστικά κέντρα. Με αυτές τις συνθήκες, οι ζωοκλοπές και ληστείες ξαναεμφανίστηκαν, παραδοσιακές συνήθειες στις αγροτικές περιοχές που είχαν τα τελευταία χρόνια εξαφανιστεί. Συνέχεια

Μια ματιά στις ζαπατιστικές κοινότητες των ιθαγενών στην πολιτεία Τσιάπας, Νοτιοανατολικό Μεξικό

του Νίκου Κοκκάλα ⃰


Στις αρχές της δεκαετίας του 1990 το Μεξικό, ακολουθώντας σταθερή πορεία προς την πλήρη αποδοχή του νεοφιλελευθερισμού, ετοιμάζεται να υπογράψει τη συμφωνία για τη Ζώνη Ελεύθερου Εμπορίου της Βόρειας Αμερικής. Στα ηνία της χώρας βρίσκεται το Θεσμικό Επαναστατικό Κόμμα (Partido Revolucionario Institucional – PRI), το ίδιο κόμμα που κυβερνά επί 70 χρόνια, έχοντας δημιουργήσει μηχανισμούς και δεσμούς εξάρτησης που πολύ δύσκολα μπορούν να αντιμετωπιστούν ή να αντικατασταθούν από κάτι διαφορετικό. Η κυβέρνηση διαλαλεί την προσήλωσή της στη δημοκρατία και στον δρόμο που χαράζουν οι αναπτυγμένες χώρες.

Ωστόσο, όπως συνέβαινε πάντα και όπως συμβαίνει παντού, υπάρχει και η άλλη πλευρά. Ένα πλήθος αποκλεισμένων συρρέουν στις μεγάλες πόλεις αναζητώντας κάποια διαφορετική προοπτική για την επιβίωση. Κυρίως, κατευθύνονται στην ομοσπονδιακή πρωτεύουσα, την Πόλη του Μεξικού, η οποία γίνεται μία από τις μεγαλύτερες πληθυσμιακά πόλεις του κόσμου, υπολογίζοντας τους κατοίκους της περίπου στα 25 εκατομμύρια. Ομοίως, το μεταναστευτικό ρεύμα κατευθύνεται και προς τις ΗΠΑ, άλλοι για μόνιμη εγκατάσταση και άλλοι για εποχική απασχόληση, με όλα τα δεινά που συνοδεύουν τους μετανάστες: ανασφάλεια, καταστολή, ρατσιστικές αντιδράσεις, τοίχους-φράχτες στα σύνορα. Συνέχεια

Εργατική και Αγροτική Αυτό-διεύθυνση στην Ισπανική Επανάσταση: Ο αντιεξουσιαστικός κολλεκτιβισμός

Της Λίνας Παναγιώτου 


Mε την απόπειρα πραξικοπήματος του στρατηγού Φράνκο, πρώτα στα ισπανικά οχυρά της Β. Αφρικής την 17η Ιούλη του ’36 και την επόμενη  μέρα στις πόλεις της Ισπανίας,  ο λαός οργανώθηκε στα δύο μεγάλα συνδικάτα και επιτέθηκε ενάντια στους φασίστες.

 Η Βαρκελώνη βρέθηκε στο επίκεντρο των εξελίξεων για τους αναρχικούς. Τα άλλα δύο ισχυρά προπύργια της CNT,  η Ανδαλουσία και Σαραγόσα, είχαν πέσει στα χέρια των στασιαστών. Η  πρωτεύουσα της  Καταλονίας  σώθηκε από την συντονισμένη απάντηση των ομάδων άμυνας της CNT , ενώ οι αναρχικοί που πλειοψηφούσαν στην εργατική  τάξη της  πόλης, έλεγξαν  από την αρχή  όλη την κοινωνική ζωή. Τα κομβικά κτίρια και οι συγκοινωνίες  καταλήφθηκαν, κηρύχτηκε γενική απεργία και τα πολυάριθμα οδοφράγματα σ’ όλες τις συνοικίες  της πόλης τέθηκαν υπό τον έλεγχο της  συνομοσπονδίας.

Μπροστά σε αυτή την πραγματικότητα συγκλήθηκε  στις 20 Ιούλη  η ολομέλεια των συνδικάτων της Βαρκελώνης για να αποφασιστεί η τακτική που θα έπρεπε να ακολουθηθεί. Συνέχεια

Η Παιδεία στην Αντίσταση: σταθμός στην ιστορία του εκπαιδευτικού και του κοινωνικού κινήματος στην Ελλάδα

Του Μιχάλη Λυμπεράτου⃰


Δεν θα είχε προσλάβει ποτέ η Αντίσταση τη μαζικότητα, την απήχηση και τη δυναμική που απέκτησε, αν δεν απαντούσε και στην ανάγκη των κοινωνιών να διαφυλάξουν τον ιστό και τις κοινωνικές λειτουργίες που τις αναπαρήγαγαν. Σε αυτές ο ρόλος της εκπαίδευσης ήταν καθοριστικός στον βαθμό που διαφύλασσε την απρόσκοπτη συνέχεια της κοινωνίας και τη μετάδοση των πολιτιστικών και μορφωτικών χαρακτηριστικών της στη νεότερη γενιά. Χωρίς τη διαδικασία αυτή και οι υπόλοιπες τομές διαφύλαξης της κοινωνίας αυτής που προώθησε η Αντίσταση, όπως τα δίκτυα αλληλεγγύης που συγκροτήθηκαν, τις λαϊκές εξουσίες που γεννήθηκαν, ο αγώνας κατά της πείνας και της ωμής καταπίεσης που δόθηκε, θα έμεναν μετέωρα.

Το ευτύχημα ήταν ότι η Αντίσταση κλήθηκε να αντιμετωπίσει όχι μόνο την εκπαιδευτική καταστροφή που προκάλεσε η Κατοχή, αλλά και τα μορφωτικά εμπόδια που ταλάνιζαν την κοινωνία, διαλύοντας όλα τα ταξικά φράγματα που είχε φιλοδωρήσει τη χώρα το καθεστώς της 4ης Αυγούστου 1936, και δημιουργώντας το νέο σχολείο, εκείνο που απευθυνόταν σε όλα τα παιδιά, από κάθε κοινωνική τάξη, αγόρια και κορίτσια ισότιμα. Ένα σχολείο που αντιμετώπιζε και τον αναλφαβητισμό των μεγάλων, που επέβαλε στην κοινωνία να αναλαμβάνει αυτή και να ελέγχει την εκπαιδευτική διαδικασία, να πολεμά την πείνα και την αβιταμίνωση, ένα σχολείο που καταργούσε τη καθαρεύουσα, την αποστήθιση και τον παθητικό μαθητή, που επέκτεινε το εκπαιδευτικό έργο στην κοινωνία και το καθιστούσε τμήμα της, που το συνέδεε με την τέχνη και το θέατρο, τη μαθητική πρωτοβουλία και αγωνιστικότητα, και επέκτεινε τον κοινωνικό ρόλο του εκπαιδευτικού σε διαμορφωτή της κοινωνικής ζωής. Συνέχεια

ΤΙΠΟΤΑ ΔΕΝ ΠΑΕΙ ΧΑΜΕΝΟ

Η Αποτίμηση μιας Διημερίδας στη Λιβαδειά

Η Ομάδα Μελέτης Σύγχρονης Ιστορίας Ν. Βοιωτίας διοργανώσαμε διημερίδα στη Λιβαδειά,  τον Μάρτιο  2016, με θέμα «Λαϊκές Εξουσίες και Δομές Αυτό-οργάνωσης. Η έμπρακτη διεκδίκηση μιας άλλης κοινωνίας: Τα ιστορικά παραδείγματα».

Το σλάιντ απαιτεί την χρήση JavaScript.

Η Διημερίδα αυτή ήταν αποτέλεσμα του γεγονότος ότι στην Ομάδα, τον τελευταίο χρόνο, καταπιαστήκαμε με το μεγάλο αυτό κεφάλαιο των Λαϊκών Εξουσιών, έτσι όπως αυτές  διαμορφώθηκαν στις πόλεις και τα χωριά της Ελληνικής επικράτειας  κατά την διάρκεια της Γερμανικής Κατοχής. Το μελετήσαμε εκ παραλλήλου με την τοπική μας ιστορία, με τη λογική ότι οι ελληνικές εκδοχές του φαινομένου είναι κομμάτι της πανελλήνιας και παγκόσμιας ιστορικής προσπάθειας χειραφέτησης των ανθρώπων. Άξονας μας ήταν ο νομός Βοιωτίας και η προαγωγή της ιστοριογραφίας της περιοχής, επιχειρώντας να συγκρίνουμε το παράδειγμα των λαϊκών εξουσιών που εδώ συγκροτήθηκαν με ανάλογες εκδοχές τους στην παγκόσμια ιστορία. Συνέχεια

«Και οι Δήμιοι πεθαίνουν»

Εξ’ αφορμής της προβολής της ταινίας που θα «ανοίξει» σήμερα τη διημερίδα:

Λαϊκές Εξουσίες και Δομές Αυτο-οργάνωσης:

Η έμπρακτη διεκδίκηση μιας άλλης κοινωνίας.

Τα ιστορικά παραδείγματα.
19-20 Μαρτίου 2016 στη Λιβαδειά (θέατρο Μελίνα Μερκούρη – Ζάππειο)
λίγα λόγια…

ΗΠΑ 1943, Φριτς Λανγκ-Μπέρτολτ Μπρεχτ

Ο Μπρεχτ έγραψε το σενάριο της ταινίας όταν ως εξόριστος δούλευε στο Χόλυγουντ. Η βασική του πρόθεση ήταν αφενός να έρθει σε επαφή με τις νέες τεχνικές κινηματογράφου που εμφανίστηκαν στην Αμερική, αφετέρου να τις αξιοποιήσει ώστε να χρησιμοποιήσει τη μαζική τέχνη που λέγεται κινηματογράφος για τον αγώνα ενάντια στο φασισμό. Στηριζόμενος στη ρεαλιστική αφήγηση αξιοποίησε μια καταπληκτική θεματική πολυμέρεια: ιστορίες για δικτάτορες, για κλόουν και εγκληματίες, γι’ αντιστασιακούς αγωνιστές και συνεργάτες του εχθρού, για ιστορικές προσωπικότητες και ανθρώπους της καθημερινής ζωής,  αλλά και μύθους εμπνευσμένους από μια όπερα ή από μια άλλη δραματική ιστορική ταινία.

Ο Μπρεχτ ήθελε, όμως, να ανατρέψει το καθεστώς σεναρίων στο Χόλιγουντ, όπου ακόμα και τα πιο σοβαρά θέματα προσελάμβαναν  αισθηματικό περιεχόμενο, πράγμα που διαπιστώθηκε ήδη το 1942 κατά το γράψιμο του σεναρίου του «Και οι δήμιοι πεθαίνουν». Αρχικά ο Μπρεχτ δούλεψε για μια κινηματογραφική βερσιόν του «Το τραγούδι της γυναίκας του ναζί στρατιώτη» από το έργο «Ο Σβέικ στον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο». Όμως η ανάνηψη του Γερμανού στρατιώτη, η δημοκρατική αναμόρφωσή του, δεν ανταποκρινόταν πια στο κλίμα που προανήγγειλε τον ερχομό του ψυχρού πολέμου και απορρίφθηκε από τα κινηματογραφικά studio. Συνέχεια

Πρόγραμμα Διημερίδας 19-20 Μαρτίου 2016

Λαϊκές Εξουσίες και Δομές Αυτο-οργάνωσης:

Η έμπρακτη διεκδίκηση μιας άλλης κοινωνίας

Τα ιστορικά παραδείγματα

ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ

Παρασκευή 18/3/2016

Προβολή ταινίας : «Και οι δήμιοι πεθαίνουν»: Φριτζ Λανγκ- Μπέρτολτ Μπρέχτ

                                                                                                7.30 μμ

Πρόκειται για μια ταινία έμπρακτης κοινωνικής αλληλεγγύης, αυτο-οργάνωσης και συλλογικού αλτρουισμού, αλλά και ύμνος στην ανθρώπινη αξιοπρέπεια, που διαπραγματεύεται το πρόβλημα με τα αντίποινα των κατακτητών στην Κατοχή και τη στάση μιας κοινωνίας που νικά και τις πιο ειδεχθείς μορφές των πρακτικών του φασισμού γιατί δεν υποκύπτει σε αυτές.

συζήτηση

Σάββατο 19/3/2016

Προεδρείο: Ντίνα Πολυτάρχου  (μέλος Ομάδας Μελέτης-μηχανικός)

 

Βασίλης Καρναβάς (εκπαιδευτικός-ερευνητής, Σύμβουλος ΙΕΠ) : «Οι κανονισμοί αυτοδιοίκησης των ελληνικών κοινοτήτων στο πλαίσιο της οθωμανικής κατοχής: Το παράδειγμα της Ικαρίας»   

                                                                                      6.30-7.00 μμ

Προκόπης Παπαστράτης (ομότιμος καθηγητής Παντείου Πανεπιστημίου): «Οι θεσμοί της λαϊκήςαυτοδιοίκησης στην Ελεύθερη Ελλάδα 1941-1944»                                                                                                                                                                                                           7.00-7.30 μμ

Μιχάλης Λυμπεράτος (διδάσκων στο Πάντειο Πανεπιστήμιο): «Παιδεία και δομές Αυτο-οργάνωσης της Εθνικής Αντίστασης στην Ελεύθερη Ελλάδα και την Βοιωτία 1941-1944»  

                                                                                         7.30-8.00 μμ

Χρυσαφούλα Πατρόκλου (μέλος Ομάδας Μελέτης, ερευνήτρια): «Η λαϊκή Αυτοδιοίκηση στη Βοιωτία 1943-1945»                                                                                                                                                                                                                                                                                                       8.00-8.30 μμ

Ελένη Πούλου (μέλος Ομάδας Μελέτης, υποψήφια διδάκτορας Κοινωνικής Πολιτικής): «Μορφές Απόδοσης Λαϊκής Δικαιοσύνης στην Βοιωτία 1943-1945» 

                                                                                           8.30-9.00 μμ

συζήτηση

 

Κυριακή 20/3/2016 (πρωί)

 

Προεδρείο: Μαρία Πιερρομπόνη (μέλος Ομάδας Μελέτης-εκπαιδευτικός)

Λη Σαράφη (διδάκτορας Ιστορίας του Πανεπιστημίου του Sussex, Λονδίνο) : «65 μέρες επαναστατικής αυτοδιαχείρισης: η Κομμούνα του Παρισιού»

                                                                              10.30-11.00 πμ

Λίνα Παναγιώτου, (μέλος της Ελευθεριακής Συνδικαλιστικής Ένωσης) :  «Εργατική και Αγροτική Αυτό-διεύθυνση στην Ισπανική Επανάσταση:Ο αντιεξουσιαστικος κολλεκτιβισμός».

                                                                               11.00-11.30 πμ

Γιώργος Αγραφιώτης (υδραυλικός, Μέλος της Ελληνικής Αποστολής στη Νικαράγουα): «Η Συγκομιδή καφέ στην Νικαράγουα την δεκαετία του 70, ένα παράδειγμα διεθνούς αλληλεγγύης»

                                                                               11.30-12.00 μμ

Νίκος Κοκκάλας (μεταφραστής): «Μια ματιά στις κοινότητες των ιθαγενών στο Τσιάπας του Μεξικού».

                                                                               12.00-12.30 μμ

Παύλος Αντωνόπουλος (εκπαιδευτικός, μέλος της Αποστολής για το Κομπάνι) : «Αυτοδιαχείριση  στην ευρύτερη περιοχή της Ροζάβα από το  2012-Λαϊκές Δημοκρατίες στο Ντομάσκ»

                                                                              12.30-1.00 μμ

Θανάσης  Κούρτης: (Μέλος Παρατηρητηρίου Διεθνών Οργανισμών και παγκοσμιοποίησης, κουρδικής καταγωγής από το Αφρίν, κοντά στο Κομπάνι): «Το Κομπάνι και η ανάδειξη του κουρδικού ζητήματος»

                                                                                                                                                1.00-1.30 μμ

 συζήτηση

Κυριακή 20/3/2016 (απόγευμα)

«Τσιριάδα:  Έπος Γελοίον»  Θεατρικό της ομάδας «Τσιριτσάντσουλες» (Π. Παντελόγλου, Ντ. Μαυρίδου,  Κ. Σκύλος,  Μαρ. Μουζάκης, Ελ. Βλάχος)  

Ο ρόλος του λαϊκού θεάτρου στις δομές αυτο-οργάνωσης της Εθνικής Αντίστασης ήταν καθοριστικός.  Πέρα από τις οργανωμένες παραστάσεις των Β. Ρώτα και Γ. Κοτζιούλα, ιδιαίτερη απήχηση είχαν και οι αυτοσχέδιες παραστάσεις με έμφαση στο κωμικό στοιχείο, που διακωμωδούσαν τους κατακτητές, τους δοσίλογους, τους μαυραγορίτες.  Μια τέτοιας δομής παράσταση είναι και η «Τσιριάδα» που γεννήθηκε και συνδέθηκε με τους κοινωνικούς αγώνες της τελευταίας δεκαετίας.

Όπως γράφει στο σημείωμα του ο σκηνοθέτης της Ομάδας Ελισσαίος Βλάχος:

 «Στην Τσιριάδα, εμπνευσμένοι από τη δουλειά των τροβαδούρων, μέσα από τραγούδια και ιστορίες, θελήσαμε να προσδιορίσουμε τη θέση μας μέσα στη λαϊκή παράδοση και να επιβεβαιώσουμε το ρόλο μας ως ατάκτως στρατευμένων καλλιτεχνών του λαϊκού θεάτρου….. Κλείνοντας 15 χρόνια τριγυρνώντας σε δρόμους και πλατείες, θεωρούμε αυτούς τους χώρους ως τους πιο ουσιαστικούς και προνομιακούς χώρους κοινωνικών και κατ΄ επέκταση καλλιτεχνικών ζυμώσεων»..

                                                                         7.00 μμ

Λήξη της Διημερίδας